„Болва в уво“ е најлуда и најзабавна „театарска машина“ за хаос што ја измислил Жорж Фејдо — мајсторот на француската фарса — сега достапна на сцената на Драмски. Еден мал сомнеж, една љубовна несигурност и една болва што ќе се всели во умот, се доволни да го распламтат тркалото на недоразбирањата. Од тој момент натаму, сè се движи со брзина на светлината: погрешни врати, погрешни соби, вистински љубовници во погрешно време и погрешни луѓе на погрешни места. А секој обид да се поправи ситуацијата — ја прави уште полоша.

Оваа претстава е експлозија на енергија, страст и комика. Ќе видите ликови кои трчаат, паѓаат, се кријат, се бакнуваат, се расправаат — и сето тоа со совршено темпирање што ја носи фарсата до апсолутно лудило. „Болва в уво“ е театарска фешта од која нема да сакате да си заминете: смеа до солзи, ситуации од кои не постои излез, и неочекувани пресврти кои ќе ве фатат неподготвени. Ако ви треба вечер што ќе ве одлепи од секојдневието и ќе ви ја врати радоста на живата театарска игра — ова е претставата што не смеете да ја пропуштите.

Режисерска белешка

Во „Болва в уво“, сите зборуваат гласно, а никој никого не слуша. Не затоа што немаат слух, туку затоа што звукот што го произведуваат е поважен од смислата. Секој лик е свој мал оркестар, свири соло, без да провери дали воопшто постои партитура за заедничка музика.

Разговорите се точни, граматички исправни, логично изведени – и целосно бесмислени. Прашањата не бараат одговор, туку алиби. Репликите не се реакција, туку штит. Никој не влегува во туѓата реченица; само чека ред да ја изговори својата. Тоа е свет во кој дијалогот е само маска за монолог.

Ниските страсти се најнискиот праг на модерното општество, и тука тоа се гледа без филтер. Љубомората не е чувство, туку рефлекс. Стравот не е предупредување, туку навика. Лагата не е исклучок, туку подразбирање. Не лажеме затоа што мораме, туку затоа што повеќе не знаеме како изгледа реченица која не е заштитен механизам.

Во овој сценски универзум, никој не е виновен. И токму затоа, сите се виновни. Нема лична одговорност: секој чекор е последица на туѓ потег, секој потег е одговор на некој непостоечки напад. Ликовите живеат во константен претходен одговор – веќе се бранат од нешто што уште не се случило. Во таква атмосфера, кривица не може ни да се лоцира; таа е разлеана, како стара дамка од мувла, што никој повеќе не ја гледа, ама мириса.

Војните овде не се на фронтови, туку во глава. Мали, приватни светски војни, објавени без нотификација. Ги водиме преку нагаѓања, полуинформации, погрешни зборови, недоизговорени реченици. Креветот, вратата, хотелската соба – тоа се само топографии на недоразбирањето. Географија на паранојата.

La Belle Époque ни се насмевнува од далечина: време на вера во прогрес, во рационалност, во елегантен напредок. Тоа е можеби најголемата иронија: колку поубаво изгледа просторот, толку пониски се поривите што го населуваат.

Никој не го поставува суштинското прашање: „Што правам јас тука?“ Наместо тоа, сите прашуваат: „Што прави тој таму?“ Сите се опседнати со туѓиот прекршок, туѓото тело, туѓата намера. Сопственото јас исчезнува, се претвора во празна точка од која се испукуваат сомнежи.

Не слушаме, затоа што ако навистина слушнеме – ќе мора да реагираме. А реакцијата значи избор. Изборот значи одговорност. Полесно е да се остане во шумот: во бескрајниот, смешен, болен шум од зборови што не се за другите, туку за нашиот страв.

Оваа претстава не нè моли да сочувствуваме со ликовите. Ни предлага да се препознаеме во нивната глувост. Во паузите помеѓу две гласни реченици, кога на сцената навидум „ништо не се случува“, таму лежи сè: празнината на неслушањето.

Модерното општество овде не е огромен град, туку мала сцена. Кревет што се врти, врати што се удираат, тела што се сопнуваат едно од друго. Доволно е оваа машинерија еднаш да тргне, и повеќе никој не знае како да ја сопре. Не затоа што е премногу сложена, туку затоа што никој не прашува: „Сакаме ли навистина да запре?“

Ниските страсти се единствениот енергенс што сигурно го имаме. Високите идеи се декоративни, стојат добро во реченица, но не движат ништо. Она што движи се сомнежите, фантазиите, лажните снимки во нашата глава.

„Болва в уво“ не ни кажува што да мислиме за тоа. Само го појачува звукот. Ако некој сепак слушне нешто – тоа веќе е негов проблем.